میگن در نا امیدی بسی امیدیست

ولی من دیشب تجربه کردم در امیدواری بسی ناامیدیست

یعنی فهمیدم هیچ وقت تو زندگی نباید به کسی امید داشت

حتی به امید داشتن به خدا هم شک کردم

خداجونم چرا همیشه وقتی ۱ ذره ته دلم روشن شد

طوفان به پا میکنی و خاموشش میکنی؟؟

من لیاقت ۲ روز خوش بودنو ندارم؟؟؟

میخوام همه بدونن خسته از این زندگی لعنتی

میخوام برم به درک ولی زنده نباشم

..................................